برای اجرا موفقیت آمیز بودجه ریزی افزایشی مهارت های برنامه ای یا مدیریتی چندانی برای یک اداره لازم نیست. در واقع مزیت اصلی این شیوه نیز همین است. به عنوان مثال برای این که بودجه خرید خودکار برای یک داره را تنظیم کنید نیازی ندارد بدانید که از خودکار چه استفاده ای می شود.
اگر در سال گذشته از ۱۰۰ خودکار استفاده کرده اید و حجم کاری شما تغییر چندانی نکرده است ، میتوانید فرض کنید که در بودجه سال آینده با احتساب تورم ، به چه میزان پول برای خرید ۱۰۰ خودکار نیاز دارید . این مثال نقاط قوت و ضعف بودجه ریزی افزایشی را نشان می دهد. از یک سو، می توانید فرض کنید که آنچه انجام می داده اید احتمالا در سال آینده نیز با تغییراتی جزئی تکرار می شود آنگاه می توانید وقت و انرژی محدود خود را بر تحلیل و برنامه ریزی این تغییرات جزئی متمرکز کنید. این کار پیچیدگی را کاهش و اجازه می دهد که بدون صرف ساعت وقتها برای تحلیل و بررسی صدها برگ اطلاعات برنامه ریزی و صرف ساعتها جلسه با کارشناسان برای بازنگری درهر چیزی که انجام می شود بتوان بودجه را تدوین کرد.
علاوه بر کارایی در زمینه تدوین بودجه، بودجه ریزی افزایشی تعارض را نیز کاهش می دهد. البته در مواقعی این شیوه باعث جلوگیری از ظهور تعارضات خفته می شود. هر گاه از مدیران و کارمندان بخواهند که آنچه را هم اکنون اجرا می شود بازنگری کنند معمولاً موضع تدافعی اتخاذ می کنند. هنگامی که این بازنگری مبنای اولویت بندی برای تامین منابع مالی نیز باشد تعارضات درون سازمانی و برون سازمانی افزایش می یابند. در بودجه ریزی افزایشی یا خطی وقتی درخواست ها از منابع موجود بیشتر باشد با کاهش بودجه بخش های مختلف می توان بودجه متوازن را تنظیم کرد. با تغییر مسیر از بررسی برنامه ها به سوی منبع یابی و فاصله گرفتن از برنامه ها و فعالیت ها تعادل نسبی در بودجه برقرار می شود و این تعادل نسبی تاثیر کاهش بودجه بر خدمات را در پرده ابهام باقی می گذارند و بدین ترتیب تعارض در فرآیند بودجه ریزی نیز کاهش می یابد. در این شیوه در مقایسه با شیوه بودجه ریزی برنامه ای برای تقسیم و کاهش منابع راههای متعددی وجود دارد.( پناهی ،۱۳۸۶: ۳۹)
مزیت های فوق در بودجه ریزی افزایشی آن روی سکه نقاط ضعف اصلی آن هستند. چون بودجه ریزی خطی می تواند بدون ارتباط با اهداف یا نتایج هزینه ها انجام شود. مسائلی همچون اثر بخشی، کارایی و اولویت های آینده به فراموشی سپرده می شود. اگر چه بودجه ریزی افزایشی مانعی برای بررسی این مسائل ایجاد نم یکند ولی به خودی خود آن را الزامی نیز نمی سازد.
در واقع برای توجیه درخواست های افزایش هزینه ها، در بودجه ریزی افزایشی معمولاً از طیف گسترده ای از اطلاعات از قبیل حجم کاری، شاخص های فعالیت و غیره استفاده می شود. ولی گنجاندن چنین اطلاعاتی در بودجه ریزی افزایش الزاماً نظام مند نیست و معمولاً با اهداف بالاتر این شاخص ها نیز ارتباطی برقرار نمی شود.
به طور کلی، از زمان پیدایش بودجه ریزی افزایشی دراوایل سده بیستم، تلاش های مکرری برای تکمیل شیوه های بودجه ریزی به کار رفت. چرا که بودجه ریزی افزایشی اطلاعات چندانی برای پاسخ گویی به پرسش های زیر ارایه نمی دهد:
الف) سؤالات تحقیق
سئوالاتی که در این تحقیق به دنبال پاسخ آن ها هستیم عبارت است از:
۲)نظام بودجه ریزی بر مبنای عملکرد در دانشگاه امام صادق(ع) چه مؤلفه ها و شاخص هایی دارد؟

برچسب:
نویسنده: doni