طبقه بندی نام ها از دیدگاه لندیور[۱]
(کلر، ۲۲۲:۱۳۸۹)
URL[8] (دامنههای اینترنتی)، مشخصکننده مکان صفحات روی شبکهی اینترنت هستند و در میان عموم جامعه با نام دامین[۹] شناخته میشوند. هر فردی که بخواهد یک دامنههای اینترنتی منحصربهفرد داشته باشد، باید آن را ثبت کرده و برای ثبت آن بهایی را بپردازد. در سالهای اخیر با توجه به گرایشِ روزافزون شرکتها به حضور در فضای اینترنت، تعداد دامنههای اینترنتی ثبت شده، افزایش چشمگیری داشته است. تمامی ترکیبات سه حرفی و نیز تمامی واژههای بهکار رفته در لغت نامهی انگلیسی تا به امروز ثبت شدهاند. حجم وسیع دامنههای اینترنتی ثبت شده اغلب موجب میشود که شرکتها به استفاده از واژههای نوآورانه و ناآشنا در زبان انگلیسی روی آورند و با انتخاب این نامها بهعنوان برندهای جدید خود، سایت اینترنتی مربوط به آن را نیز در اختیار گیرند (کلر،۲۳۲:۱۳۸۹).
یکی دیگر از موضوعاتی که شرکتها در بحث دامنههای اینترنتی با آن مواجه میشوند، حفاظت از برندها در برابر اعطای دامین همنام، بدون کسب اجازه از آنها است. در چنین شرایطی شرکت میتواند از دارندهی فعلی دامنهی اینترنتی همنام با برند خود شکایت کند و او را به دلیل عدم رعایت حق کپیبرداری و استفادهی غیر مجاز تحت پیگرد قانونی قرار دهد. بهعنوان مثال، بنا بر ادعای مؤسسهی گارتنر[۱۰] حدود دو هزار شرکت در سراسر جهان در سال ۲۰۰۱، دستکم سیصد دامنهی اینترنتی با ترکیبات مختلف نام خود را ثبت کرده بودند. امروزه شرکتهای بزرگ جهان بادقت، سایتهای اینترنتی را ردگیری میکنند تا از هرگونه استفادهی غیر قانونی از برندهای خود ممانعت بهعمل آورند (کلر، ۲۳۲:۱۳۸۹).
[۱].Landeor
[۲].Singapore Airlines
[۳].Agilent Technologies
[۴].Redhat
[۵].Meritor
[۶].Apple
[۷].Avanade
[۸].Uniform Resource Locatior (URL)
[۹].Domain
[۱۰].Gartner

برچسب:
نویسنده: doni